స్నేహ

ఈ వ్యవస్థలో కులమూ ఒక ఆయుధమే !

అసలు కులం అన్న భావననే రూపుమాపాలని సభ్య సమాజం భావిస్తోంటే సిగ్గులేని, నీతిలేని రాజకీయాలు ఆ కులభావనని స్వార్థ ప్రయోజనాల కోసం పెంచి పోషిస్తున్నాయి. లంచం తీసుకుంటూ రెడ్ హ్యాండెడ్ గా పట్టుబడినా, వ్యభిచారం చేస్తూ కెమెరాలకు దొరికినా, అక్రమాలు చేసినా , ఆక్రమణలు చేసినా '. పలానా కులం వాడిని కాబట్టి నామీద కుట్ర చేస్తున్నారు. ఇది అగ్రవర్ణాల అహంకారం.' అని సిగ్గు లేకుండా తప్పును కప్పి పుచ్చుకునేందుకు, దృష్టినిమళ్ళించేందుకు కులాన్ని ఆయుధంగా వాడుకుంటున్నారు. రిజర్వేషన్లు గాని, అభివృద్ధి కార్యక్రమాలలో ప్రాధాన్యత గానిఆయా కులాల్లో ఉన్న పేదలను ఉన్నత స్థితికి తీసుకురాడానికి ఉద్దేశించినవి. అంతే కాని కులపిచ్చిని రెచ్చగొట్టడానికికాదు. కులాన్ని అడ్డు పెట్టుకుని అక్రమాలు చేయడానికి కాదు.

ఇదంతా ఎందుకు చెప్పాల్సి వస్తుందంటే నూకారపు సూర్య ప్రకాశ రావు అనే ఆయనపై కొన్నేళ్ళ క్రితం భూ ఆక్రమణలఆరోపణలు వచ్చాయి. వాటినుంచి బయట పడేందుకు కుల ప్రస్తావన తెచ్చి హంగామా చేసాడు. ఆ ఆరోపణలలో నిజంఎంత ఉందో తెలీదు కాని , ఆయనకు మాత్రం ప్రెస్ కు ఎంత పవరు ఉందో బాగా అర్థమైంది . అందుకే ఒక పత్రిక పెట్టేసి తనేఇతరుల అక్రమాల గురించి రాయడం మొదలు పెట్టాడు. అయితే ఇప్పుడు అతని మీద వచ్చిన ఆరోపణలు ఏంటంటే , పత్రికను అడ్డు పెట్టుకుని బ్లాక్ మెయిలింగుకు పాల్పడ్డాడని. జర్నలిజం నైతిక విలువలని మంటకలిపాడని. ఈఆరోపణలని అతను న్యాయపరంగా ఎదుర్కోవచ్చు. తన చేతిలోనే పత్రిక ఉంది కాబట్టి అవన్నీ అభూత కల్పనలని సాక్షిపత్రిక తరహాలో వినూత్న కథనాలు రాసుకోవచ్చు. పత్రికలూ కూడా స్వప్రయోజనాలకే అన్న విషయం జనానికి ఎప్పుడోతెలిసింది. ఎవరు ఏం రాసుకున్నా వాళ్ళు అడగరు. ఇవన్నీ కాకుండా ఈ కుల ప్రస్తావన ఎందుకు స్వామీ? నీతి అన్నదిమనిషిని బట్టి ఉంటుంది కాని కులాన్ని బట్టి కాదని పత్రికాధిపతులు తమకు తెలియదా? రాధా కృష్నది అహంకారమేఅనుకుందాం. అతనూ పత్రికను అడ్డు పెట్టుకుని ఆస్తులు సంపాదించాడనే అనుకుందాం. నువ్వు చేసింది అక్రమం అంటేఏం నువ్వు చెయ్యలేదా' అని అసెంబ్లీలోనే కాట్లాడు కున్న వ్యవస్థ మనది. న్యూస్ ఛానెలు పెట్టి ఒకడు, పత్రిక పెట్టి ఒకడు,పార్టీ పెట్టి ఒకడు, ఆశ్రమం పెట్టి ఒకడు ..ఇలా అందరూ అక్రమంగా సంపాదించుకోండి. మనది ప్రజాస్వామ్యం మరి. అందుకని మేమేమీ అడగం. కానీ ఈ కులాల వాదం తీసుకురాకండి. దండం పెడతాం.
'

గుర్తుకొస్తున్నావు!

గుర్తుకొస్తున్నావు.
బాగా గుర్తుకొస్తున్నావు.
నిన్ను మర్చిపోవాలనుకున్న కొద్దీ గుర్తుకు వస్తున్నావు.
అసలు గుర్తుకు రావడం ఏంటి? మర్చిపోతేనే కదా గుర్తుకు రావడం అనేది ఉంటుంది. ఇది గుర్తుకు రావడం కాదు. మర్చిపోలేక పోవడం.
'అసలు నన్నెందుకు మర్చిపోవాలి?' అని నువ్వు నన్ను అడిగితే బాగుండు అనిపిస్తుంది. 'నన్ను ప్రేమిస్తున్నావా?' అనిఅడిగితే బాగుండు అనిపిస్తుంది. నువ్వేదీ అడగవు. ఎందుకంటే నీకు అన్నీ తెలుసు. నీ కోసం నా మనసు పడే బాధ నీకుఅర్థం కాక కాదు. అక్కర లేక. అందుకే విలవిల లాడుతున్న నన్ను చూస్తూ కూర్చుంటావు తప్ప ఏమైందని అడగవు. నేనూ చెప్పను. ఇది అహంకారం కాదు. నీ మీద ప్రేమే. నీకు అక్కరలేని వాటిని నిన్ను బతిమిలాడో, కన్వీన్స్ చేసో నీకుఎందుకు అంటగట్టాలి? నేనేమి సేల్స్ మాన్ని కాదు. ప్రేమికుడిని. నా ప్రేమ నీకు విలువైనదిగా అనిపించాలి. అరుదైనవరంలా అనిపించాలి. నీకు కావాలనిపించే అర్హతలు నేను పొందాలి. అపుడు నువ్వే అడుగుతావు. 'నన్నుప్రేమిస్తున్నావా?' అని.
అవన్నీ జరగాలంటే ముందు నిన్ను మర్చి పోవాలి. అందుకే ఈ ప్రయత్నం. నీకు తెలుసా? ఎవరో ఒక అనుభవశాలి ఇలాచెప్పాడు "సంతోషం అయినా ప్రేమ అయినా - మనం వాటి వెనకాల పరుగేత్తినంత కాలం దొరకవు. మనం ఆదమరపుగా ఉన్నపుడు సీతాకోక చిలుకలా మన భుజం మీదికి వచ్చి వాలతాయి.''
అందుకే నిన్ను నా మనసు దరి దాపుల్లోకి రానివ్వకూడదని అనుకుంటున్నాను. అయినా వదలవుగా నువ్వు. నీముఖంలోకి చూస్తే నన్ను నేను మర్చిపోతాననే భయం. అందుకే నువ్వు నాకు ఎదురు పడకూడదు అనుకుంటాను. నీమాట వింటే మంత్రంలా నా మనసును కట్టిపడేస్తుందని భయం. నీకు దూరంగా ఉంటేనే నీ మాయ లోంచి నాకు విముక్తి. అందుకే ఈ దూరం ఇల్లాగే ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. నువ్వు నాకు దగ్గరవ్వాలని అనుకునేదాకా ఈ దూరంకొనసాగాలి. నా ప్రేమ సీతాకోక చిలుకవు నువ్వు. నీ అంతట నువ్వే నా మనసు తోటలోకి వచ్చి వాలాలి. అప్పటికి దాకానీ లోకంలో నువ్వు హాయిగా, స్వేచ్చగా ఉండు. నీ సుఖాన్ని కోరుకోవడం కంటే ప్రేమకు పరమార్థం ఏముంది చెప్పు! నీకోసం తపించడంలో నాకు ఆనందం ఉంది. నీకోసం కలవరించడంలో నాకు మనశ్శాంతి ఉంది. నిన్ను ప్రేమిస్తూ ఉండటం నాకు ఎంతో అదృష్టంగా అనిపిస్తుంది. అసలు నిన్ను కలవడం అన్నది నేను గర్విస్తోన్న విషయం. చూసావా! ఇలా రాస్తూ రాస్తూ మళ్ళీ నీ మాయలో పడి ఎక్కడికో వెళ్లిపోతున్నా. ఇదే ప్రేమ మహిమ. కాదు నీ మహిమ. నువ్వు కలవక పోతే అసలు నాలో ఈ ప్రేమ ఎలా పుట్టేది?

ప్రేమ - ఆక్సిజన్

మనందరికీ తెలుసు - మనం గాలి పీల్చుకుని బ్రతుకుతున్నామని. మనలో చాలా మందికి తెలుసు - మన ప్రాణాధారం ఆక్సిజన్ అని, కొన్ని క్షణాలు అది అందక పోతే ప్రాణం నిలువదని. కాని రోజుకు ఎన్నిసార్లు మనం ఆక్సిజన్ గురించిమాట్లాడుకుంటాం? ఎన్నిసార్లు దానికి కృతజ్ఞతలు చెప్పాం? ఎంతగా దానికి గుర్తింపునిస్తున్నాం? డబ్బు గురించి కలవరించినంతగా ఆక్సిజన్ గురించి తలచుకుంటామా? అలా అని ఆక్సిజన్ అనేది లేదనిగాని, దాని అవసరం లేదనిగాని ఎవరైనా అనగలరా?
ప్రేమ కూడా అలాంటిదే. మనసుకు ఆక్సిజన్ లాంటిది. జీవితానికి వెలుగు లాంటిది. తెలిసో తెలీకో దాని ఆధారంగానే మనందరం బ్రతుకుతున్నాం. కాకపోతే దాని ప్రాధాన్యతని గుర్తించడం లేదు అంతే. జీవితంలో ప్రతిక్షణం అవసరమైన ప్రేమను కేవలం టీనేజి వయసుకే పరిమితం చేసి ఆ వయసులో ఉండే ఆకర్షననే ప్రేమ అంటున్నాం. దాని ఆధారంగానే సినిమాలు తీసేస్తున్నాం. ఇంతేనా ప్రేమ గురించి మనం తెలుసుకుంది? జీవితంలో ఏ వయసులో అయినా ప్రేమ గురించి మాట్లాడుకోవచ్చని , ప్రేమకు లోనవడంలో తప్పు లేదని, అది సహజం అనీ ఎంద్కుకు తెలుసుకోం? తీరిక లేకా? తెలీకా?

ప్రేమ ప్రాధాన్యత తెలుసుకుంటే తెలియని ఒంటరితనంతో..ఏదో లోటుతో.. నిస్సారంగా, బ్రతుకును యంత్రంలా నెట్టుకొస్తూ.. తనలో తాను తెలియని అసంతృప్తితో రగిలిపోతూ... మనసులో ఏర్పడిన ఖాళీని భర్తీ చేసుకునేందుకు ప్రయత్నించే ఒక ఇల్లాలిని అర్థం చేసుకోవచ్చు కదా. టీనేజి వయసులో పక్క దారులు తొక్కే పిల్లల్ని అర్థం చేసుకోవచ్చుకదా. మలివయసులో ప్రాధాన్యతను కోల్పోయి, నిరాదరణకు గురయిన పెద్దవాళ్ళను అర్థం చేసుకోవచ్చు కదా.

ప్రేమ గురించి తెలుసుకుందాం. ప్రేమ గురించి ఆలోచిద్దాం. మన జీవితంలో ప్రేమ ఎక్కడుందో, ఏస్థాయిలో ఉందో తెలుసుకుందాం. ప్రేమను ఇద్దాం. ప్రేమను తీసుకుందాం.

శ్రియ

ఎన్టీయార్

ఊళ్ళో పెళ్ళికి కుక్కల హడావిడి!

అనగనగా ఒక సానియా. పెద్ద అందగత్తె ఏమీ కాదు. కాకపోతే ఆ పదహారు ప్రాయాన సహజంగా ఉండే ఆకర్షణ కూసిన్త ఉండింది. పైగా ఆ పిల్ల ఆడే ఆట అలాంటిది. దాంతో అందం కంటే గ్లామర్కి పిచ్చెక్కి పోయే కుర్రాళ్ళకి సానియా ఒక మానియా అయిపోయింది. మానియా ఎక్కడ ఉంటె అక్కడ, అతి చేయడానికి మీడియా ఉండనే ఉంది. ఆట ఏమాత్రంఆడిందో , ఒక షరపోవ కంటే ఏమంత గొప్పదో, ఒక కోనేరు హంపి కన్నా ఎంత టాలెంట్ ఉన్న క్రీడాకారినో మీడియానేచెప్పాలి. దీంతో ఆవిడ అటు ఆట తోనూ , ఇటు ప్రకటనల తోను పిచ్చ పిచ్చగా సంపాదించింది.

అది చాలదన్నట్టు... ఆవిడ మైనారిటీ వర్గానికి చెందినది కావడంతో, ఆ వర్గానికి ఎక్కడ లేని 'చేయి ' ఊత మిచ్చేప్రభుత్వం ఐ మీన్ రాష్ట్ర , కేంద్ర ప్రభుత్వాలు రెండూ అదే పార్టీవి కావడంతో వద్దన్నా తీసుకోమంటూ ప్రోత్సాహకాలను తెగఇచ్చి పడేశాయి. ఇంటి స్థలం దగ్గరనుంచి పద్మశ్రీ వరకు దారాదత్తం చేసాయి. అందగత్తెలనగానే ఇటు సమాజం ఎంతఉదారత్వం చూపిస్తుందో , అటు రాజకీయ నాయకులు కూడా అంత ఉదారత్వం చూపిస్తారు. పాపం వారు కూడాసమాజంలో మనుషులే కదా! పైగా జేబులోంచి పైసా కూడా తీయనక్కర లేదాయే. ప్రజల సొమ్ము అప్పనంగా ఎవరికైనాఒప్ప చెప్పే అధికారం వాళ్లకు ఉంది. ఆ రకంగా పల్లికిలించుకుంటూ అందరూ కలిసి ఆ పిల్లని ఆకాశానికి ఎత్తేసారు.ఎంతగా ఎత్తేసారంటే .. ఆ పిల్ల ఆడటం కూడా మర్చిపోయింది. పాపం!

అదంతా గతం. ఇప్పుడు ఆవిడ ఒక విదేశీయుడిని పెళ్లి చేసుకుని వెళ్లి పోతానని, మరో దేశంలో కాపురం పెడతాననిచెపుతోంది. మామూలుగా అయితే ఒక ఆడపిల్లగా ఆవిడ అభిప్రాయాన్ని , ఇష్టా ఇష్టాలను ఎవరూ కాదనరు. కాని ఇన్నిప్రయోజనాలు, ఇంత గౌరవం ఈ దేశం నుండి పొందాక ఒక సెలెబ్రిటీ గా తను చాలా అలోచించి నిర్ణయం తీసుకోవాలి. షోయబ్ ను పెళ్లి చేసుకోవడం ఎవరూ కాదనరు. అతన్నే వచ్చి ఇక్కడ ఇల్లరికం ఉండమన వచ్చుగా అని మాత్రంఆలోచిస్తారు. ఏది ఏమైనా సానియా నిర్ణయం..ఆమెను అతిగా గారాబం చేసిన మన వాళ్ళను చెంప చెల్లుమనిపించేలాఉంది. దిలీప్ కుమార్ లాంటి కళాకారులను చూసి సానియా నేర్చుకోవాలి.

ఇదంతా ఒక తంతయితే ప్రతి రోజూ ఆవిడ పెళ్లి వార్తలని పతాక శీర్షికగా పెట్టుకుని మీడియా చేస్తోన్న హడావిడిపుండుమీద కారం చల్లినట్టుగా ఉంది. వాళ్ళ వ్యక్తిగత గొడవని రాష్ట్రీయ, జాతీయ సమస్య కంటే ఎక్కువ అన్నట్టు చిత్రీకరించి చెపుతున్నారు. పేదరికం వల్ల మధ్యలోనే చదువును ఆపేసి కూలీలుగా మారిన వాళ్ళ గురించి ఇంత పబ్లిసిటీఎప్పుడైనా చేసారా. చేయరు. ఎందుకంటే ఆ వార్తలో మానవత్వం, సమాజ , ప్రభుత్వ బాధ్యతలు గురించి గుచ్చి చెప్పడంతప్ప గ్లామర్ లేదుగా.
అందుకే నాకీ జాతీయం గుర్తొచ్చింది ''ఊళ్ళో పెళ్ళికి కుక్కల హడావిడి''

తారక మంత్రం

''శ్రీరామ రామ రామేతి
రమే రామ మనోరమే
సహస్రనామ తతుల్యం
రామ నామ వరాననే ''

పెళ్ళికి ముందే 'అది' -అందులో తప్పేంటి?
ఆంధ్రజ్యోతి దిన పత్రికలో పతాక శీర్షిక. పెళ్ళికి ముందే సహజీవనం చేస్తే తప్పేంటి? అని సుప్రీం కోర్ట్ ఎదురు ప్రశ్నించింది. ఇలాంటి సందర్భంలో ఆదర్శ దంపతులుగా పురాణాలు మన ముందు నిలిపిన సీతా రాములకు కళ్యాణంజరిపిస్తున్నాం.
నేడు సుప్రీం అనుకున్నట్టే నాడు రావణుని చెరలో ఉన్న సీత ''ఇన్ని కస్టాలు పడే కంటే ఈ రావణుని కోర్కె తీరిస్తేతప్పేముంది?'' అని అనుకుంటే ఈనాడు మన సంస్కృతి ఎలా ఉండేది?
మనిషన్నాక కోర్కెలు కలగడం సహజం! అలాగని వాటిని ఎలాగోలా తీర్చుకోవాలని అనుకుంటే ఎలా? నిగ్రహం అనేదిలేక పోతే మనిషికి పశువుకి తేడా ఏముంది? మన నిగ్రహాన్ని చాటేదే సంస్కారం. అలాంటి సంస్కారం గల మనుషుల్నికలిగి ఉన్న గుణమే సంస్కృతి.
కుష్బూ వాఖ్యలని తప్పు పట్టడం లేదు. కొన్ని పరిస్థితుల్లో కొన్ని తప్పు కాదు. కాని ఆ వాక్యాలని రచ్చ రచ్చ చేసి సుప్రీందాక వెళ్ళడం, ఈ విషయమై ఒక బహిరంగ చర్చకు తావీయడం అర్థం లేని పని.

త్రిష

ద క్లాక్..!

నిద్రలో మెలకువ వచ్చింది. అయినా కళ్ళు తెరవలేదు. ఈ మధ్య ప్రతి రోజూ ఇలాగే జరుగుతోంది. అసిడిటీ సమస్య ఉన్నవాళ్లకు ఇలాగే అర్ధరాత్రి రెండు గంటల సమయంలో మెలకువ వచ్చి నిద్రను పాడు చేస్తుందట. అందుకే రాత్రి భోజనంతర్వాత కనీసం గంట వరకు పక్కమీదికి పోగూడదని డాక్టర్లు అంటారు. చేయకూడదని తెలిసినా కొన్ని కొన్ని మనం చేయకుండా ఉండలేం. అది మన బలహీనత. ఏదయితేనేం? నాకు మెలకువ వచ్చింది. ఏవో ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.

టంగ్..
గోడ గడియారం గంటలు కొట్టడం మొదలుపెట్టింది. ఇదీ మామూలే. నాకు మెలకువ వచ్చిన కాసేపటికి రెండు గంటలు కొడుతుంది. అలా ఆలోచనలలో ఉండగా మూడు గంటలు కొడుతుంది. ఆ తర్వాత నేను మళ్ళీ నిద్రలోకి జారుకుంటాను. ఆ గడియారాన్ని మా అబ్బాయి మొదటి పుట్టిన రోజు ఫంక్షన్ కు ఎవరో ప్రజంట్ చేసారు. గిఫ్టు ప్యాక్ మీద పేరు రాయకపోవడంతో ఎవరు ఇచ్చారు అన్నది తెలీలేదు. వీడియోలోను, ఫొటోలలోనూ చూసినా తెలియలేదు. చూడడానికి మాత్రం చాలాబాగుంది.
టంగ్..రెండు
టంగ్..మూడు..
అరె! ఈ రోజు ఒక గంట ఆలస్యంగా మెలకువ వచ్చిందన్న మాట. అసలు రాత్రిళ్ళు ఇలా మెలకువ వచ్చి నిద్రను పాడుచెయ్యకుండా ఉంటె ఎంత బాగుండు! నిద్ర లేమితో మరిన్ని రోగాలు వస్తాయంట. స్మోక్ చెయ్యడం మానెయ్యాలి.
టంగ్..నాలుగు
పరవాలేదు. ఈ రోజు బాగానే నిద్ర పట్టిందే!
టంగ్.. అయిదు
అప్పుడే అయిదయిందా!?
టంగ్.. ఆరు
ఆరు! నిజమా? అలా అయితే అయిదున్నరకి మొబైల్ ఫోన్లో అలారం పెట్టుకుని నిద్ర లేచే మా ఆవిడ ఇంకా లేవలేదేంటి? అలారం పెట్టుకోడం మర్చిపోయిందా? లేక అలారం మ్రోగినా మెలకువ రాలేదా? రోజూలా నాకెందుకు అర్థరాత్రి మెలకువరాలేదు? మా ఆవిడ వంక చూసాను. గాడ నిద్రలో ఉన్నట్టు ఉంది.
టంగ్.. ఏడు
మై గాడ్! పెద్దాడి స్కూలుకి టైం అయిపొయింది. ఇంకో పది నిమిషాలలో స్కూల్ వ్యాన్ వచ్చేస్తుంది. వీళ్ళెవరు ఎందుకులేవలేదు? ఏం ..అయ్యింది?
టంగ్.. ఎనిమిది
కిటికీ వైపు చూసా. బయట చీకటిగానే ఉన్నట్టు ఉంది. ఒకవేళ గడియారంలో టైం తప్పుగా సెట్ చేసామా? మా పెద్దాడు దీన్ని కూడా కేలికాడన్నమాట. ఇంట్లో ప్రతి వస్తువును విప్పి చూడడం, అదెలా పని చేస్తుందో తెలుసుకునే ప్రయత్నంచెయ్యడం వాడికి అలవాటే. మంచి అలవాటే. పెద్దయ్యాక ఇంజినీర్ అవుతాడేమో!
టంగ్.. తొమ్మిది
సందేహం లేదు! గడియారంలో సెట్ చేసిన టైం తప్పు.
టంగ్..పది
ఒకసారి లేచి నిజంగా టైం ఎంతయ్యిందో చూస్తే పోలా!
టంగ్.. పదకొండు
తను సెల్ ఫోన్ను దిండు పక్కనే పెట్టుకుని నిద్ర పోతుంది. చేతులతో తడుముతూ వెదకడం మొదలు పెట్టాను.
టంగ్.. పన్నెండు
పన్నెండు గంటల వరకు నిద్ర..నవ్వు రాబోయి ఆగింది. సిల్లీ! ఇందాక నుంచీ ఏవేవో ఆలోచిస్తున్నానెందుకు? అసలిది అర్థరాత్రి పన్నెండు ఎందుకు కాకూడదు? అతిగా ఊహించుకోవడం అంటే ఇదే. యిలాంటి జబ్బులు కూడా ఉంటాయని, సైకాలజీలో ఈ జబ్బులకు పేర్లు కూడా ఉన్నాయని ఎక్కడో చదివాను. కాని ఒక్కోసారి ఎంత మేధావికి అయినా ఇలాంటి పరిస్థితులు తప్పవు. అతను కూడా మనిషేగా!
టంగ్.. పదమూడు
పదమూ.. అసలు గడియారంలో పదమూడు గంటలు కొట్టే ఏర్పాటు ఉంటుందా? లేదు దానికి రిపేరు వచ్చింది. రిపేరు కాదు మానుఫ్యాక్చరింగ్ డిఫెక్ట్ .
టంగ్.. పద్నాలుగు
ఎన్ని గంటలు కొడుతుంది? ఎంత దాకా కొడుతుంది?
టంగ్.. పదిహేను
తెల్లార్లూ కొడుతూనే ఉంటుందా? ఇప్పటి దాకా ఎవరూ లేవలేదు. ఇలా కాసేపు వదిలేస్తే అందరూ లేస్తారు. అందరి నిద్రా పాడవుతుంది. వెళ్ళి దాంట్లో బ్యాటరీ తీసేస్తే పోలా?
టంగ్..పదహారు
నెమ్మదిగా మంచం దిగాను.
టంగ్..పదిహేడు
హాలు లోకి అడుగు పెట్టాను. గడియారం తగిలించి ఉండే గోడ వైపు చూసాను. అక్కడ గడియారం లేదు. ఏమయ్యింది? ఎవరయినా దాన్ని వేరే రూములోకి మార్చారా..?
పిల్లల బెడ్రూంలో చూసాను. కనబడలేదు. కిచెన్లో..
చూసొద్దాం. వంట చేసేటప్పుడు సమయం తెలియాలని మా ఆవిడ కిచెన్లో పెట్టిందేమో! ..వెళ్ళి చూసాను. ఊహు! లేదు.
బాత్రూంలో..సిల్లీ!..హక్కడ ఎవరయినా..ఏమో చూద్దాం.
రెండు బాత్రూములూ వెదికాను. లేదు. మరి ఏమయ్యింది? ఒకవేళ మా బెడ్రూం లోనే ...! యా! ఎవిరి థింగ్ ఈజ్ పాజిబిల్ ఇన్ కన్ఫ్యూజన్.
వెళ్ళి మా బెడ్రూంలో మళ్ళీ చూసాను. కనబడలేదు. ఇంట్లో ఏ గోడకూ లేకుండా ఎక్కడికి పోయింది? ఏ గోడకు.. ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది. నేను వెదికింది గోడల పైనే. కాని అది ఏ అలమారాలోనో ఎందుకు ఉండకూడదు. నిన్నేప్పుడో మా ఆవిడ అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి. గడియారం తగిలించిన చోటు అంత విసిబిల్ గా లేదని దానిని వేరే చోటుకు మారుద్దామని అంది. కర్రెక్ట్ ! వేరే చోటుకు మార్చాలని దానిని అక్కడ నుండి తీసి వుంటుంది. సమయం చాలకో, లేక మరెందుకో దానిని ఏ అలమారా లోనో పెట్టి ఉంటుంది. అనవసరంగా ఈ టైం లో దానిని వెదకడం ఎందుకు? ఎలాగు గంటలు కొట్టడం ఆపేసిన్దిగా..
పక్క మీద పడుకోబోతుండగా ఓ సందేహం. నేను లేచేదాకా గంటలు కొట్టిన గడియారం నేను లేచిన వెంటనే ఆపేసింది ఎందుకు? ...ఏమో..ఇక దీని గురించి ఆలోచించడం మానేస్తే బెటర్. పక్కకు తిరగపోతుండగా చేతికి సెల్ ఫోన్ తగిలింది. టైం చూసాను. మూడయింది. రోజూలానే మెలకువ వచ్చిందన్న మాట. నెమ్మదిగా నిద్ర పట్టింది.

* * * * * * * *
ఉదయం నిద్ర లేచి హాలులోకి వచ్చాను.
టంగ్..
చప్పున గోడవైపు చూసాను. గడియారం అక్కడే ఉంది. ఆరున్నర. అందుకే ఒక గంట కొట్టింది. కిచెన్లో వంట చేసుకుంటున్న మా ఆవిడను అడిగాను, '' గడియారాన్ని మళ్ళీ అక్కడే తగిలించావే?''
''ఏ గడియారం?''
''ఉన్నదే ఒక్క గడియారం. అదే ఆ హాలులోని గోడ గడియారం.''
''నేను తగిలించడం ఏంటి? నువ్వేగా అప్పుడు, అక్కడ తగిలించింది. ''
''అక్కడ నుంచి మార్చాలన్నావుగా? ''
''అన్నాను. అయితే ఆ పని చేసే ఓపిక నాకెక్కడిది? నీతోనే చేయిస్తా ఈ ఆదివారం .''
ఇంకా ఏదో మాట్లాడుతున్నా ..నా చెవులకు వినబడటం లేదు. హాలులోకి వచ్చి గడియారం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను. ........... ........... (కల్పితం)